Sanne Michelle Floortje Bas Larissa Joyce Demi Mirte Sebastiaan
Het Leids Kwartiertje

Dit artikel

Dit artikel is geschreven op 6-5-2012 door , en is onderdeel van de categorie Natuurwetenschap, Wiskunde & Informatica.

Over Karin

Karin is inmiddels afgestudeerd. Hier vind je alle blogs die ze schreef tijdens haar master Biology. Wil je op de hoogte blijven? Volg haar dan op haar nieuwe blog of via twitter.

Over de Master Natuurwetenschap, Wiskunde & Informatica

Sanne blogt over de master Biology. Oudere blogs: Cynthia en Rob (Bio-Pharmaceutical Sciences) en Hanneke (Chemistry). Alle informatie over Biology, Bio-Pharmaceutical Sciences en Chemistry is te vinden op unileidenmasters.nl.

Trefwoorden

, , ,

Chronisch schuldgevoel

Het is zondagmorgen, ik ben vroeg opgestaan, ontbeten en nu aan het werk. Voor een flinke tijd gaat het heerlijk, mijn scriptie tik ik er met een hoog aantal woorden per minuut uit, ik ben gefocust, zelfs zo erg dat ik mijn koffie koud laat worden tijdens het proces. Al met al een productieve ochtend. Na het middageten ben ik vrij, had ik mezelf voorgenomen. Eerst maar even boodschappen doen, “dan heb ik nog iets om handen”, denk ik bij mezelf.

Terwijl ik langs de schappen loop kan ik me niet genoeg concentreren om avondeten te bedenken. Ik loop er langs, maar kom er telkens aan het eind van de gang achter dat ik niet heb gekeken naar de producten waar ik langsliep. In mijn hoofd schrijf ik mijn scriptie af: “Dat stukje tekst is logischer op die plek. Oh, als ik daar nou dat citaat nog bij gebruik.” Eigenlijk wil ik gewoon verder werken, dit boodschappen doen werkt toch niet dus besluit ik, lekker saai, naar huis te gaan en me nog even af te sluiten van de samenleving en verder te werken.

Zo kom ik thuis, toch met een simpel diepvriespizzaatje en wat brood, als een vriendin me belt. Als ik heel eerlijk ben, was het me helemaal ontschoten: ik zou bij haar gaan eten, oeps. Nou geen probleem, ik spring op mijn fiets en ga bij haar eten. Later op de bank gebeurt me hetzelfde als in de supermarkt. Ik begrijp dat het geen boeiend onderwerp is dus ik spreek het niet uit, maar het enige dat door mijn hoofd gaat zijn de letters van mijn scriptie. Zo zit ik daar op de bank, volg het gesprek niet en hoor mezelf hier en daar ‘ja’ zeggen en knik eveneens op de automatische piloot. Mijn gedachten blijven maar afdwalen naar de scriptie en het gevoel dat ik hier eigenlijk aan zou moeten werken. Op de bank, doen alsof ik meedoe met normale dagelijkse bezigheden, op de zondagavond, niet werkend aan mijn scriptie maar daarom ook met een chronisch schuldgevoel.

Geef een reactie