Sanne Michelle Floortje Bas Larissa Joyce Demi Mirte Sebastiaan
Het Leids Kwartiertje

Dit artikel

Dit artikel is geschreven op 15-4-2012 door , en is onderdeel van de categorie Natuurwetenschap, Wiskunde & Informatica.

Over Karin

Karin is inmiddels afgestudeerd. Hier vind je alle blogs die ze schreef tijdens haar master Biology. Wil je op de hoogte blijven? Volg haar dan op haar nieuwe blog of via twitter.

Over de Master Natuurwetenschap, Wiskunde & Informatica

Sanne blogt over de master Biology. Oudere blogs: Cynthia en Rob (Bio-Pharmaceutical Sciences) en Hanneke (Chemistry). Alle informatie over Biology, Bio-Pharmaceutical Sciences en Chemistry is te vinden op unileidenmasters.nl.

Trefwoorden

, , , , , , , , ,

De schaamte ver voorbij

Nou ben ik gewoon maar bioloog. Het stereotype bioloog is al schaamtevol genoeg en helaas voldoet iedere bioloog daar tijdens zijn studietijd zo nu en dan aan: met kaplaarzen rondbanjeren, door een verrekijker turend met een bemodderde broek, iets te enthousiast over een beest dat je tijdens een practicum open hebt gesneden of ingepakt als een Michellinmannetje op je knieën in de regen naar een dijk starend op zoek naar beestjes. Allemaal dingen die je tijdens je studie mee zal maken en eruit laten zien als echte bioloog, of je het nou wilt of niet. Het enige wat erop zit, is het accepteren.

Zo begon ik bij Naturalis, als het om schaamte gaat, heel erg mild: met een safarijasje met mijn naam erop en een groepje kinderen achter me aan, ook met safarijasjes, om door het museum op dinojacht te gaan. Afgelopen schoolvakantie ging ik een aantal stappen verder. Voor grote groepen Moffel spelen, een eigenzinnige mol met een brilletje op. Een warrige professor Pieper met zo’n soort badmuts op als kale pruik en natuurlijk een brilletje op (waar ik daadwerkelijk wazig door zag). Maar, de mooiste en meest schaamtevolle was wel de schoonmaakster, die zingend met een plat Leids accent de zaal binnen komt, even onder de voetjes van het publiek dweilt en met veel kabaal de zaal weer verlaat.

Net zo geaccepteerd als mijn stereotype bioloog-zijn, voel ik mij de Leidse schoonmaakster, zonder problemen of schaamte. Totdat ik goed naar het publiek kijk en de ene na de andere bekende kop mij met grote ogen aan zie staren. Van die blikken gaan mijn benen spontaan trillen, ineens realiseer ik me wat ik sta te doen en vooral dat dit doodeng is. Dan zie ik ze lachen, niet uitlachen maar meer een combinatie van verbazing en pret. En zo, leg ik me erbij neer. Ik accepteer de schaamte en ga er al zingend, met plat Leids, aan voorbij.

Geef een reactie