Sanne Michelle Floortje Bas Larissa Joyce Demi Mirte Sebastiaan
Het Leids Kwartiertje

Dit artikel

Dit artikel is geschreven op 26-3-2013 door , en is onderdeel van de categorie Communicatie, Educatie & Media.

Over Nisse

Hoi, ik ben inmiddels alweer afgestudeerd aan de masteropleiding Journalistiek en Nieuwe Media. Maar je kunt hier op Het Leids Kwartiertje lezen wat voor avonturen ik heb beleefd als student, stagiair en als starter! Uiteraard kun je me ook benaderen via Twitter (@nissebnhdd ).

Lees meer over Nisse.

Over de Master Communicatie, Educatie & Media

Floortje blogt over haar leven als studente Book and Digital Media Studies. Oudere blogs: Daan (Lerarenopleiding Geschiedenis), Kim-Lan en Nisse (Journalistiek en Nieuwe Media). Alle informatie over Lerarenopleiding Geschiedenis, Book and Digital Media Studies en Journalistiek en Nieuwe Media is te vinden op unileidenmasters.nl.

Trefwoorden

, , ,

Grote Grijns

Is het niet irritant? Mensen op straat die rondlopen met een onnatuurlijk grote grijns op het gezicht, alsof ze zojuist de loterij hebben gewonnen en zich klaarmaken voor een sabbatical in Bora Bora of Saint-Tropez – lekker bakken in het nieuwbakken geld. Of zweverige types (wandelschoenen, dreads, corduroy broek) die niet kwaad te krijgen zijn (probeer maar) en heel mindfull, breedgebekt door het leven gaan. Zo’n nietkapottekrijgen grijns – zie voor inspiratie dit fragment van André Pronk – maakt me een tikje baldadig. Misschien omdat ik stiekem wil weten waarom ze glimlachen? Misschien doen ze me gewoon denken aan professor Dolores Umbridge? (koningin van de passief-agressieve glimlach). Of misschien omdat ik, dankzij mijn beeldbuisjaren, een grijns (gecombineerd met emotieloze ogen) associeer met R.L. Stine’s ‘Kippenvel’, met name de afleveringen over poppen. Ik kan het niet verklaren of duiden, wie teveel zijn tanden bloot lacht, ergert me dood. (Blijkbaar ben ik niet de enige: New Yorker-journaliste Sacha Weiss maakte een analyse over de irritantheid van Anna Hathaway’s glimlach)

Maar soms is er een reden om ongegeneerd en ongefilterd te grijnzen. De afgelopen vrijdag mengde ik me dan ook in de groep van gewelddadige glimlachers om de simpele reden dat mijn scriptie eindelijk af is. De laatste arbeidsintensieve weken spendeerde ik peinzend binnen de vier muren van mijn kamer; iedere minuut op de bureaustoel tot een uur of vier ’s nachts. Outfit? Joggingpak, kamerjas, dikke sokken. Het dieet? Pizza, Red Bull, thee en kauwgom. Het schrijven van een masterthesis: een periode waarin je in een roes leeft en je leefritme zich aanpast aan de hoeveelheid revisies. Geen besef van tijd, behalve het besef dat de deadline nadert. Geen besef van het nieuws op de wereld, geen besef van de kou. Het ideale kluizenaarsleven.

Toen ik vrijdag naar de universiteit liep met een bundeltje papieren onder de arm, kon ik niets anders doen dan glimlachen – als een idioot. Mocht je daar getuige van zijn geweest en dit ongemakkelijk vinden: het voelt inderdaad alsof ik de loterij heb gewonnen en nee de reis gaat niet naar Bora Bora.

foto (49)

Geef een reactie