Sanne Michelle Floortje Bas Larissa Joyce Demi Mirte Sebastiaan
Het Leids Kwartiertje

Dit artikel

Dit artikel is geschreven op 6-10-2012 door , en is onderdeel van de categorie Communicatie, Educatie & Media.

Over Nisse

Hoi, ik ben inmiddels alweer afgestudeerd aan de masteropleiding Journalistiek en Nieuwe Media. Maar je kunt hier op Het Leids Kwartiertje lezen wat voor avonturen ik heb beleefd als student, stagiair en als starter! Uiteraard kun je me ook benaderen via Twitter (@nissebnhdd ).

Lees meer over Nisse.

Over de Master Communicatie, Educatie & Media

Floortje blogt over haar leven als studente Book and Digital Media Studies. Oudere blogs: Daan (Lerarenopleiding Geschiedenis), Kim-Lan en Nisse (Journalistiek en Nieuwe Media). Alle informatie over Lerarenopleiding Geschiedenis, Book and Digital Media Studies en Journalistiek en Nieuwe Media is te vinden op unileidenmasters.nl.

Trefwoorden

, ,

“If it seems too good to be true, it probably is”

God, wat houd ik van het Zeeheldenkwartier. Het Koningsplein, restaurant de Hagedis, Prins Hendrikstraat, vol met drukbezochte cafeetjes, een yoga-instituut naast het theater: de kunstenaarswijk die mijn hart heeft gestolen. Nu ik twee jaar in Den Haag woon, in de Schilderswijk nota bene, ben ik toe aan een change of scenery. Niet dat ik mijn neus ophaal voor de Schilderswijk, maar ik ben toe aan iets nieuws: ik heb alles gezien en beleefd hier. Het tokkiecafé Jan&Bep in de straat (waar men al vanaf tien uur ’s ochtends begint met biertjes tanken), verse vis kopen op de Haagsche Markt, picknickdiners geven in het Zuiderpark, een moordkat van het balkon wegjagen en zo nu en dan een gluurder van me afslaan – en dan zijn er natuurlijk de hangPolen, Poolse mannen die bestelbusjes parkeren op het Kaapseplein en daar de hele dag doorbrengen.

Ik besloot een kamer te zoeken in de buurt die voor mijn gevoel wat wegheeft van East Village in New York. Het is er levendig, kleurrijk en inspirerend. Het haalt de avonturier in je naar boven. Na wat hospiteeravonden, verplicht gezellig doen met twintig giechelende hockeymeisjes, belandde ik in het perfecte huisje. Toen ik mijn toekomstige huisgenote ontmoette klikte het meteen, ze was vriendelijk en relaxt, ik was meteen om. Gelukkig was dat gevoel wederzijds en werd ik uit meer dan vijftig geïnteresseerden gekozen.

Farce

Na een week kreeg ik een belletje van de huisgenote, of ik alvast wilde meebetalen aan de energierekening. Dat vond ik vreemd want ik zou pas een maand later verhuizen. In dat gesprek liet ze vallen dat ze wilde investeren in een afzuigkap en gelamineerde vloer. Of ik daar ook aan kon meebetalen. Ze vroeg me ten slotte het contract spoedig (binnen twee dagen) te ondertekenen, voordat ze op vakantie zou gaan. Anders zou ik de sleutels niet krijgen. De huisbaas bleek veel erger te zijn. In zijn contract stond (in juridisch gezwets) beschreven dat ik 5 euro per nacht zou moeten betalen als iemand bij mij logeerde. Hij had de huurprijs verhoogd nog voordat ik ook maar een krabbel op het papier had gezet. Ook zou ik moeten opdraaien voor gemeentelijke belastingen terwijl mij eerst verteld werd dat de huur inclusief was. Al met al zou ik dan honderd euro extra per maand moeten uitgeven aan mijn droomkamer.

Ik heb het contract niet ondertekend. Het meisje ging op vakantie zonder huisgenoot – ik woon nog in de Schilderswijk. In één klap ben ik genezen van het hospiteren, het eindeloos zoeken naar kamers: als de tijd rijp is, betrek ik een appartement zonder huisgenoten, zonder moordkatten op het balkon. In het hart van het Zeeheldenkwartier.

En voorlopig is het hier tussen de Jan&Beppen, tussen de hangPolen en moordkatten, zo slecht nog niet.

 

Geef een reactie