Sanne Michelle Floortje Bas Larissa Joyce Demi Mirte Sebastiaan
Het Leids Kwartiertje

Dit artikel

Dit artikel is geschreven op 20-1-2014 door , en is onderdeel van de categorie Gedrag & Maatschappij, Recht & Bestuur.

Over Hester

Mijn naam is Hester, al zou ik ook wel Manus kunnen heten, want ik doe van alles. In dat alles is er één rode draad zichtbaar: mijn studie Bestuurskunde. Met het Torentje en het Plein om de hoek, het Ministerie van Financiën als uitzicht vanuit de bibliotheek en met een enorme diversiteit en gezelligheid aan studiegenoten, studeer ik met veel plezier op de campus in Den Haag. Meer over mij weten? Dat kan hier.
Volg mijn avonturen ook op Twitter.

Over de Master Gedrag & Maatschappij Recht & Bestuur

Larissa blogt over Political Science, Mirte over Philosophy, Joyce over Crisis and Security Management en Michelle over Psychology. Oudere blogs: Inge (Public Administration), Virginia (Psychologie), Hester (Management van de Publieke Sector) en Bart (Klinische Psychologie). Alle informatie over Public Administration, Political Science, Management van de Publieke Sector, Psychologie en Klinische Psychologie is te vinden op unileidenmasters.nl.

Trefwoorden

, , , , , , , , , , ,

Ik zag de ogen van de dood

 

Hartstilstand

Ik voel me niet echt thuis hier in deze club, in mijn degelijke trui met lange mouwen tussen de rokjes zó kort dat het hoog zomer lijkt en het jachtseizoen zijn hoogtepunt bereikt heeft. Maar, na het hapje eten en een drankje met vriendinnen, voelt het toch gezellig. Om half 2 besluiten we dat het genoeg is en lopen we, terwijl ik mijn laatste slokje neem, naar de garderobe. Daar word ik plots heel moe in mijn hoofd, raak verward en verlies mijn evenwicht.

Acht uur later word ik halfnaakt wakker in een ziekenhuisbed met een raar gevoel door mijn hele lijf, infuus in mijn arm, een hartkastje op mijn borstkas en een emotionele ouder naast me. Het lijkt een film, het uiteinde van een rare droom. Het is het niet. Ook al heb ik het zelf niet bewust meegemaakt: ik was ongevraagd de hoofdrolspeelster in de nachtmerrie van iedere ouder, van ieder die onbezorgd een feestje wil vieren.

Nadat ik mijn evenwicht verloor, ben ik ingestort. Beveiligers schijnen direct “Dit is GHB!” te hebben geroepen. Eén van hen gooide me over zijn schouder en rende de club uit. Buiten kreeg ik heftige epileptische insulten. Met vier man moesten ze me in bedwang houden om te voorkomen dat ik mijzelf zou verwonden. Een vriendin met wie ik was, heeft direct de ambulance gebeld. Eenmaal in het ziekenhuis is in alle hevigheid geprobeerd mij te stabiliseren, is middels een katheter urine afgetapt voor onderzoek en is uit alle macht geprobeerd mijn ouders te waarschuwen. Uiteindelijk zijn zij door de politie van het bed gelicht en in een politieauto met loeivaart naar het ziekenhuis gebracht, omdat mijn situatie ‘kritiek’ was. Eventjes, zelfs, besloot mijn hart het op te geven, maar met een klein zetje tikte die weer verder. De juiste medicatie zorgde ervoor dat de epileptische insulten afnamen en rond 7 uur ’s morgens was mijn situatie dusdanig gestabiliseerd dat ik niet op de Intensive Care maar op de afdeling Neurologie werd geplaatst. En daar werd ik ruim 2 uur later wakker.

Iedere keer dat ik dit vertel en ook weer nu ik dit opschrijf, besef ik dat ik veel geluk heb gehad. Het is vreemd om je ouders in een verklaring aan de politie te horen zeggen dat ‘ze door het oog van de naald gekropen is’ en dat je ouders met ‘ze’ dan jou bedoelen. Ik zag de ogen van de dood, maar het enige dat me eraan herinnert, is dat ik nog moeilijk kan spreken, weinig prikkels aankan en word overladen met lieve woorden, kaarten en bloemen. Misschien ook wel de vraag die veel mensen stellen: “Wie en waarom?!” Gelukkig hebben de doktoren gezegd dat ik met rust en met tijd weer de oude word. In mijn vorige column schreef ik, ironisch genoeg, over de ‘toekomst’ en schreef ik: ” Ik neem de toekomst dus maar gewoon als het heden: wees dankbaar voor wat er nu is, benut de kansen die zich voordoen, maar neem niet te veel hooi op de vork want geef 200% in alles wat je doet.” Ik onderschrijf dat nu nog meer, maar wil eraan toevoegen: geniet en heb lief. Wanneer de ogen van de dood zich op jou hebben gericht, besef je maar al te goed dat het die twee dingen zijn die je de kracht en warmte geven om te vechten voor die eerder door mij beschreven toekomst.

 

Mijn grote dank gaat uit naar de beveiligers van de club, het ambulancepersoneel, personeel van St. Franciscus Ziekenhuis, de politie, en natuurlijk Lisanne, haar vader en mijn lieve ouders en familie.

5 Comments

  1. frans weisglas
    20 januari 2014

    Lieve Hester wat een verhaal en wat heerlijk dat het weer goed (veel beter) met je gaat. Het allerbeste met je verdere herstel. We kennen elkaar niet zo goed, maar toch zend ik je een dikke kus, omdat ik zo blij ben dat het goed is afgelopen
    Hartelijke groet Frans Weisglas

  2. Esther
    20 januari 2014

    Wow Hes… ik denk steeds aan je. Wat heftig maar wat ben ik blij dat het weer wat beter gaat! Keep on going want ik ben trots op je! xx es

  3. Esmee Alarcon
    20 januari 2014

    Jeetje Hes, wist niet dat het zo heftig was. Nogmaals heel veel beterschap en mooi dat je uit deze ervaring iets positiefs hebt kunnen halen. Dat kan namelijk niet iedereen en daar mag je trots op zijn.
    x Esmee

  4. Arjan van den Oever
    20 januari 2014

    Hoi Hester,

    Ik ben Arjan van den Oever, een naaste collega van je vader. Je vader vertelde me vanmorgen dat je bezig was met dit prachtig verwoorde verhaal te schrijven. We hebben de afgelopen week veel over je gesproken en ook over hoe mis het had kunnen gaan. Gelukkig ben je er nog! Ik wens je heel veel sterkte, beterschap en rust toe om weer terug te komen tot de Hester die ik uit de verhalen van je vader ken.

  5. Mary Storm
    30 januari 2014

    Hoi Hester,
    Je kent me niet. Ik ben een collega van je vader. Toen hij me jou verhaal vertelde ben ik echt wel geschrokken. Het overkomt altijd een ander maar ……
    Heb het ook echt gedeeld met mijn kinderen (15 en 11 jaar) zodat zij zich in ieder geval bewust worden van het feit dat het iedereen kan overkomen.

    Ik ben blij te lezen dat het langzaam aan steeds beter met je gaat en ben ervan overtuigd dat, zolang je maar naar je lichaam blijft luisteren, je er weer helemaal bovenop komt.

    Succes bij je verdere herstel!!!

Geef een reactie